Tijsinger, Ellen
De Rode Vlieger

LET OP: Dit verslag is uitsluitend bedoeld als hulpmiddel bij het maken van je eigen verslag en niet om zomaar in te leveren bij je docent(e).

Primaire gegevens van het gelezen werk:
Auteur: Ellen Tijsinger
Titel: De Rode Vlieger
Ondertitel:
Opdracht:
Motto:
Verschenen in:
Uitgever: Van Goor
Aantal pagina’s: 133
Omslag: op de voorkant staat de titel, de naam van de auteur en een meisje, waarschijnlijk Laura, heel verdrietig kijken. Op de achterkant staat de flaptekst, een pasfoto van Ellen Tijsinger en de rest is vlekkerig rood.
Verwachtingen vooraf:

Flaptekst:

Laura is dol op haar opa. Hij kan prachtige verhalen vertellen. ‘Ik hoor ze van de wind,’ zegt hij altijd. Maar op een dag gaat hij vreemde dingen doen. Hij loopt in zijn pyjama op straat en klimt het dak van zijn huis op om boeven te vangen. Hij raakt steeds meer in de war en opeens ziet hij er oud en kwetsbaar uit.
Opa is niet meer de opa van vroeger. Laura mist zijn spannende verhalen en wandelingen die ze samen door de duinen maakten. Als ze aan hem denkt, voelt ze zich schuldig. Misschien had ze meer tijd met hem door moeten brengen. Nu herkent hij haar nog. Maar ze wil ook bij Mike zijn, de nieuwe jongen in de klas waarop ze verliefd is.

Samenvatting van de inhoud:
Opa vertelt regelmatig op het bankje in de duinen een verhaal aan Laura en Iris wat hij van de wind heeft gehoord. De wind verteld je verschillende soorten verhalen zoals: verhalen die je graag wilt horen, waar je bang voor bent, dingen die er niet meer zijn en er ook nooit meer zullen komen: mooie, verdrietige, toekomstige, vrolijke en grappige. Iris en Laura proberen ook verhalen van de wind te horen, maar het lukt Laura niet. Iris lukt het wel en ze zegt dat de wind haar lief vindt. Iedereen die bij zon, zee en wind opgroeit, kan op den duur verhalen van de wind te horen krijgen.
Thom wil stoppen met lesgeven, want het spreekt hem totaal niet meer aan, die leerlingen die alleen maar kletsen onder de lessen kunstgeschiedenis. Hij wil dan ook van zijn vroegere vrijetijdsbesteding, beeldhouwen, zijn beroep maken.
Laura ging regelmatig met haar vioolkist op haar rug naar op om samen met hem te spelen. Laura op haar viool en opa op zijn piano. Hij hielp Laura dan ook vaak met spelen. Maar toen Laura bij opa aankwam deed hij heel laat open, want normaal doet hij al open voordat Laura heeft aangebeld. Ook had hij toen hij open deed zijn pyjama nog aan en deed nadat hij Laura binnen heeft gelaten de buitenlantaarn aan.
Op een dag komt er een nieuwe jongen bij de duinen wonen, Mike, en komt ook bij hun in de klas. De conrector komt in de klas om het door te geven aan de klas en stalt hem voor. Caroline vindt dat hij maar naast haar moet zitten, want daar is nog plaats, maar eigenlijk niet omdat daar nog plaats is maar omdat ze eigenlijk smoorverliefd op hem is. Laura vindt hem ook wel een lekker ding, maar hij kon niet naast haar zitten, want zij zit al naast Ruth.
Omdat Thom is gestopt met lesgeven, moeten ze zelf geld proberen te verdienen. Iris is daarom een hondenuitlaatdienst begonnen. Robin heeft een krantenwijk, maar Laura weet niet wat zij kan doen om aan geld te komen. Ze vindt zichzelf te oud voor een hondenuitlaatdienst en ze is te jong om een krantenwijk te nemen. Omdat Thom nu beelden maakt zou Opa ook even voor hem poseren, maar terwijl het normaal een man van de klok is, komt hij nu veel te laat.
Mike komt, na ongeveer een maand bij hun op school gezeten te hebben, bij Laura en Ruth zitten in een tussenuur. Ze vragen wat Mike van hun school vindt en vooral ook wat hij van Caroline vindt. Hij had ook al een keer de band van Laura geplakt en dus wou hij weten of de band nog heel was. Laura kleurde bij die vraag helemaal. Mike wou dat graag weten, omdat dat de eerste band was die hij zelf had geplakt. Eerst deed zijn vader dat, maar dat kan niet meer, want zijn vader is bij een ongeluk omgekomen. Daarna lieten ze dat altijd door de fietsenmaker doen, maar die is nu niet meer in de buurt nu ze verhuisd zijn en er moet toch wel iemand in een gezin zijn die een band kan plakken. Aan het eind van het tussenuur als de bel al gegaan is begint de hele klas behalve hun te lachen en te schelden. Waarop weten ze eerst nog niet, maar als ze even gaan kijken ziet Laura dat het Opa is en hij zegt dat Laura mee moet komen, want Oma is dood en zij moet haar wakker maken. Laura besluit om Opa samen Mike naar huis te brengen. Ruth wilde eigenlijk ook mee gaan, maar dat wilde Laura niet en er moet toch iemand zijn die het tegen de leraar zegt die ze het volgende uur hebben. Toen Laura en Mike samen Opa thuis hadden gebracht, zagen ze dat Opa alle foto’s waar hij en Oma op stonden had verscheurd.
Thom vraagt regelmatig of Laura bij hem komt spelen in zijn atelier, want hij kan zijn hoofd ook niet altijd bij zijn werk houden nu ze weten dat Opa echt dement wordt. Sophie schildert voor de afleiding. Ze gaat een schilderij maken voor tante Anna voor in de hal van hun hotel. Robin vraagt meteen wanneer ze komen, want hij is gek op Charlotte, de dochter van tante Anna.
Als Laura met opa naar de bank op het duin wil gaan, hoopt ze altijd dat Opa weer een verhaal van de wind hoort en vertelt. Maar dat is de laatste tijd nooit meer zo, want hij vertelt alleen maar over vroeger voordat Laura geboren is. Hij heeft het ook over mensen die Laura niet eens kent en misschien ook nooit bestaan hebben. Hij vergeet gewoon de dingen die kort geleden zijn gebeurd en dat vinden Laura en de rest van de familie niet leuk. Ze willen Opa ook in een verzorgingstehuis stoppen. Iedereen is er voor alleen Opa en Laura niet. Opa wil in zijn eigen huis blijven, want daar ligt zijn hele geschiedenis. Laura wil het niet, omdat ze eerst wil zien hoe het gaat als Opa bij hun logeert. Meneer Kloosterman van verzorgingstehuis “De Linden” belt en vraagt of Sophie ook thuis is maar die is niet thuis, maar Laura kan geen boodschap door geven aan Sophie.
Mike en Laura zijn steeds vaker bij elkaar. Caroline kan dat niet uitstaan en vraagt met opzet of Mike haar wil helpen met Economie, maar hij heeft al met Laura afgesproken en nu is Laura volgens haar een trut. Mike laat als ze bij hem thuis zijn zijn kamer zien. Laura ziet dat hij allerlei dingen van zijn vader heeft. Hij heeft zelfs de doktersspullen van zijn vader. Hij wil dus ook huisarts worden, want dan kan hij de spullen van zijn vader gebruiken.
Laura haalt steeds lagere cijfers doordat ze afgeleid wordt door aan opa te denken. Meestal haalt ze net een voldoende door de hulp van Mike, Robin of Thom. Ze gebruikt ook spiekbriefjes om voldoendes te halen, maar als het weer beter met opa gaat haalt ze wel weer eerlijke voldoendes.
Het gaat in plaats van beter met opa steeds slechter, want hij denkt dat het weer oorlog is en dat de Nazi’s binnen gaan vallen. Daarom heeft opa gehamsterd en verstopt hij het achter de handdoeken in het handdoekenkastje in de badkamer. Laura wil om die reden ook niet een weekje weg. Ze wil bij opa blijven. Robin en Iris gaan wel een weekje weg. Robin gaat op zeilkamp en Iris gaat logeren bij een correspondentievriendinnetje. Mike blijft ook thuis dus heeft ze wel gezelschap.
Het beeld van Thom, “De goede vangst”, is klaar en de Driedelige pakken (deftige mannen) komen kijken of ze het beeld wel mooi vinden. Nadat ze het bekeken hebben blijkt et toch dat ze het gemeentewapen te klein vinden. Thom moet dat maar veranderen, maar dat wil hij niet.
Mike en Laura kijken de foto’s waar de vader van Mike op staat. Die foto’s zijn voor Mike heel belangrijk, omdat hij zijn vader nog elke dag mist. Daarom laat hij ze ook aan bijna iedereen zien, zodat ze ook weten over wie Mike het wel heeft. Voordat ze foto’s gingen kijken, zouden ze eigenlijk het huis van Mike verven om de moeder van Mike te verrassen. Maar nadat ze alle foto’s hadden gezien, was er geen tijd meet om het huis nog te verven, want zijn moeder kwam bijna thuis.
Als Laura zich een keer verslapen heeft, heeft ze totaal geen zin om naar school te gaan. Ze mag zich ook ziek melden van Sophie, want Sophie gaat naar een verzorgingstehuis om te kijken of het iets voor opa is en Laura mag wel mee, want dan kan zij ook zien of het iets voor opa is en mag zij meebeslissen. Als ze het hele gebouw hebben gezien komen ze erachter dat het verpleegtehuis wat ze net gezien hebben ideaal voor opa is. Ze schrijven hem meteen in, maar Laura is erg blij dat er nog geen plaats is, want er moet eerst iemand komen te overlijden. Het is eigenlijk wel nodig dat er zo snel mogelijk plaats is, want opa klom een keer op het dak om boeven te vangen. Toen hij op het dak stond ging hij bakstenen naar de voorbijgangers gooien. Thom en Sophie worden snel opgebeld. Laura, Iris en Mike weten van niks, want ze hadden samen een vlieger gemaakt en zo gingen ze verhalen proberen te maken die de wind had bedacht. Toen ze er niet zoveel meer aan vonden gingen ze naar huis, maar er was niemand thuis. Er lag wel een briefje waar Sophie op had geschreven: We zijn even naar opa. Ze vonden het alledrie heel vreemd en gingen er dus snel heen. Ze dachten allemaal het ergste. Dat hij dood was of zo. Ze kwamen er gelukkig snel achter wat er was gebeurt en Laura wou dat opa beslist ij hun thuis kwam logeren, want dan kon er in ieder geval weinig gebeuren. Opa vond het totaal niet leuk dat hij zijn huis uit moest maar het was nodig. Hij kon niet langer alleen wonen en zo is het ook minder zwaar voor Thom en Sophie. Ze hadden namelijk nooit tijd voor zichzelf. Sinds opa bij hun logeert gebeurt er wel minder, maar er gaan nog steeds dingen mis bij opa. Zoals dat hij samen met Mickey, de poes van Laura en de rest van het gezin, een blikje kattenvoer opeet.
Iris en Jimmy, het broertje van Mike, spelen ook regelmatig samen. Op een middag waren ze ook weer bij elkaar, maar toen Iris de honden van haar uitlaatbedrijf uit ging laten ging Jimmy naar huis. Jimmy was alleen om 9 uur
’s avonds nog niet thuis dus toen kwamen Mike en z’n moeder al even vragen of zij ook wisten waar Jimmy was. Ze gingen toen ook met z’n allen zoeken. Zelfs Iris die heel hard over het strand riep waar aar vriendje nou was. Laura zocht bij hun in huis en er omheen. Ze kon hem nergens vinden, maar toen ze nog even een keer boven keek zag ze dat haar balkondeur open stond. Ze ging even kijken waarom dat de deur open stond en toen zag ze dat er een gat in de glas-in-loodramen van het atelier van Thom zat. Ze ging snel Thom en de rest roepen en samen gingen ze in het atelier kijken of Jimmy daar toevallig zat en ja hoor Jimmy lag lekker te slapen in het net van “De goede vangst”.
Iris en Jimmy maken nog steeds veel verhalen met de vlieger, maar nu hangen ze er briefjes aan waar ze een verhaal over willen hebben en dan komt er iets in hun hoofd en dan hebben ze zo een verhaal van de wind gehoord.
Laura is heel erg blij als opa haar naam weer zegt en vraagt of ze een stukje op haar viool voor hem wil spelen. Nu weet Laura dus ook hoe zij hem kan bereiken.
De driedelige pakken hebben ook het beeld van Thom goedgekeurd. Het staat nu in brons naast het bankje waar opa al vanaf dat hij oma kent zit. De driedelige pakken hebben het goedgekeurd nadat Thom had verteld dat Jimmy daardoor gered is.

Titelverklaring:
Mike ging samen met Iris een rode vlieger oplaten, omdat Iris ook verhalen van de wind wilde horen net, als opa. De vlieger maakt verhalen doordat Iris en Jimmy er briefjes met woorden erop aan hangen.

Opbouw:
Het boek heeft 24 genummerde hoofdstukken.

Personages:

Hoofdpersonen:
Laura: behulpzaam, verdrietig, bezorgd en verliefd op Mike.
Mike: behulpzaam, verdrietig, bezorgd en verliefd op Laura.

Bijfiguren:
Opa: dement, aardig, muzikaal en fantasievol.
Iris: behulpzaam en bezorgd over opa.
Sophie: behulpzaam, bezorgd en moeder van Laura en Iris.
Thom: behulpzaam, bezorgd, beroepsbewust en vader van Laura en Iris.
Robin: behulpzaam, bezorgd en houdt van slopen.
Ruth: behulpzaam en een paardenliefhebber.
Jimmy: onrustzaaier, verdrietig en bevriend met Iris.

Informatie over de auteur:
Ellen Tijsinger werd op 7 september 1947 geboren in Utrecht. In 1970 trouwde ze en ze kreeg een dochter en een zoon en heeft zelfs al een kleindochter, Eline Myrthe waar ze heel blij mee is. Ze houdt ervan om in een oude spijkerbroek en een slobbertrui door het bos of de duinen te zwerven: daar en in haar dromen worden haar boeken geboren. Op school vond ze het nooit zo leuk. Je moest veel en mocht weinig. Dus ging ze achter in de klas zitten en schreef verhaaltjes en gedichtjes in haar rekenschrift. 's Avonds las ze alles aan haar zusjes voor. Ze besloot lerares te worden in een leuk vak. Een aantal jaren heeft ze les gegeven in handenarbeid op een Havo en Atheneum. Later gaf ze bij het Middelbaar Beroeps Onderwijs les in kinderpsychologie, kinderliteratuur en spelleiding. Vanuit haar vakkennis schreef ze een cursus Kinderpsychologie, en een cursus Kinderverzorging en spelleiding voor een schriftelijke onderwijsinstelling en artikelen
voor “Club”, “Ouders van Nu” en “Psychologie”. Voor Benny Vreden schreef ze vroeger liedjes en andere teksten voor grammofoonplaten. In die tijd verschenen er ook boeken over opvoedkunde en psychologie. Maar ineens besloot ze kinderboeken te gaan schrijven. Eerst kleuterboeken en later boeken voor de oudere jeugd. Ze geniet echt van het boeken schrijven. Het is haar werk, maar vooral haar hobby! Ze zou niet zonder kunnen! De inspiratie voor de boeken die ze voor oudere jeugd maakt haalt ze vaak uit de reizen die ze maakt. Ze is met een hulpgoederentransport naar Hongarije en Roemenië geweest en schreef toen ze thuis kwam Vijandig vuur. Daarna trok ze met haar man door Nicaragua. Dat leverde het boek De zwarte vulkaan op. Na een bezoek aan Burkina Faso in Afrika reisde ze met haar dochter Mariëtte door India voor het boek Zonnekind. Ze is erg geïnteresseerd in andere culturen en komt in haar boeken vaak op voor de zwakkeren in de maatschappij. Vriendschap, het maken van keuzes en jezelf ontdekken zijn aspecten die in haar werk een belangrijke rol spelen. Ze schrijft op een gevoelige, kwetsbare manier die kinderen, maar ook veel volwassenen aanspreekt. Bekroond door de Nederlandse Kinderjury werd haar boek: Morgenster (1996). Getipt door de Nederlandse Kinderjury: Word toch wakker! (1989) en Nikolaj (1990). Bij Van Goor verschenen van Ellen Tijsinger: Dat had je gedroomd (1992), De tuin zonder eind (1993), Vijandig vuur (1994), Morgenster (1995), De zwarte vulkaan (1996), Kaper op de vlucht (1997), Zonnekind (1998), Speurtocht naar het verleden, (1999), Lotus brengt geluk (2000), De rode vlieger (2001). Van Ellen Tijsinger zijn al ruim 50.000 boeken verkocht!

Bronvermelding:
Ik heb de informatie over Ellen Tijsinger van http://www.van-goor.nl