Hermann, K.
Christiane F.

LET OP: Dit verslag is uitsluitend bedoeld als hulpmiddel bij het maken van je eigen verslag en niet om zomaar in te leveren bij je docent(e).

A. ZAKELIJKE GEGEVENS

1. Titel: Christiane F.

2. Naam schrijver: Het is een autobiografisch verhaal, het verhaal is vastgelegd door Kai Hermann en Horst Rieck.

3. Naam uitgever: Stern-Magazin im Verslag Gruner + Jahr AG & Co., Hamburg

4. Jaar van verschijnen: 1979

5. Hoeveelste druk: Ik heb de achtste druk gelezen

6. Aantal bladzijdes: 251

7. Leestijd: ± 25 uur

8. Jeugdboek of roman: Roman

9. Genre: Dit boek heeft verschillende genre’s. Het is een waar gebeurt verslag. Het is een psychologisch verhaal, een misdaadverhaal en een liefdesverhaal.

10. Thema: Drugsverslaving

B. INHOUD, Mogelijkheid B:
Christiane Felscherinow vertelt haar verleden met betrekking tot haar drugsverslaafdheid.
Van een plattelandsdorpje verhuisde Christiane als zesjarig meisje met haar ouders en zusje naar de drukke stad Berlijn. Haar ouders wilden er een huwelijksbureau oprichten, maar dat kwam er niet van terecht. Ze moesten verhuizen naar een goedkopere woning in Gropiusstadt, een nieuwbouwwijk met veel hoogbouw. Christiane kwam erachter dat het spelen in Berlijn veel anders gaat dan spelen in haar vroegere woonplaats. In het dorp speelden grote en kleine kinderen samen zonder dat er een leider was. In Gropiusstadt echter speelden de kinderen, ook op school, meer tegen dan met elkaar. Je moest anderen overtreffen om macht te tonen, bijvoorbeeld door speelgoed kapot te maken. In Gropiusstadt hingen overal borden, zodat je haast niets mocht doen of je kreeg al met de conciërge te maken. Er werd een avonturenspeelplaats voor de kinderen gemaakt, maar die kwam er al snel uit te zien als een betonnen bunker, zodat de lol er snel af ging. In Gropiusstadt was namelijk veel vandalisme. Christiane was altijd al een dierenliefhebster geweest. Er was een hond, genaamd Ajax, twee katten, vier muizen, twee konijnen en een parkiet. Thuis had Christiane het niet gemakkelijk. Ze werd vaak door haar vader met een stok geslagen. Het werd zo erg dat haar ouders gingen scheiden. Samen met haar moeder en zusje trokken verhuisde ze naar Rudow. Christiane kon het met haar moeders nieuwe vriend Klaus slecht vinden. Verder begon ze uit supermarkten te stelen en rookte ze sigaretten peuken. Christiane’s zusje trok in bij haar vader. Dat kwam als een enorme klap voor Christiane en haar moeder.
Toen ging Christiane naar de Gesamtschule. Overal waren al groepjes en vriendenkringen gevormd. Christiane ging zich anders kleden en begon zich op te maken. Een meisje imponeerde haar. Ze heette Kessi en had een ruige vriend die Milan heette. Ze zag er veel ouder uit dan de rest van de klas. Christiane ging samen met hen naar het Haus der Mitte, hoewel ze pas 12 was. Dat was een jeugdcentrum van de protestantse kerk met in de kelder een soort disco. Daar kwam ze als eerste in aanraking met hasj en Christiane nam een trekje, omdat ze bij de groep wou horen. Ze had nauwelijks idee van wat hasj was. De anderen uit de groep waren op alle vlakken haar grote voorbeeld. Ze waren relaxed en de omgang met elkaar sprak haar aan. Via die groep kreeg ze ook andere drugs zoals trips (LSD), valium en andere pillen. Van bier moest ze niets hebben. Ze vertelt dat haar moeder en haar vriend niks door hadden. Ze kreeg steeds meer problemen op school, omdat ze vaak spijbelde en ze nooit meer huiswerk maakte.
Christiane ging vervolgens met de groep naar de discotheek Sound. In Sound was er een uitgebreide drugsscene, zelfs heroïne kon je krijgen. Christiane ging al gauw elke zaterdag met onder andere Kessi naar Sound toe, terwijl ze softdrugs bleef gebruiken. Kessi werd het verboden naar Sound te gaan, maar Christiane, pas 13, wist niet waar ze anders de zaterdagavond door moest brengen, dus sloot ze zich aan bij de groep van Atze, waar Christiane als eerste verliefd op was. Het ging al snel uit, omdat Atze een meisje verlangde waar hij meer dan alleen zoenen kon doen. Detlef, een 16-jarige jongen uit dezelfde groep troostte haar. Christiane vond hem lief, omdat hij zo naar haar omkeek. Christiane vertelde haar moeder over haar dubbelleven, want ze was moe van het liegen. Er kwam steeds meer heroïne in Sound. Aanvankelijk was Christiane er doodsbang voor, maar toen Detlef een shot had genomen probeerde Christiane de harddrug op 13-jarige leeftijd.
Op een zaterdag kwam Christiane in Sound twee meisjes van 12 en 13 tegen die, zo vond ze, sterk op haar zelf leken. Stella en Babsi worden Christiane’s beste vriendinnen. Christiane wilde de twee tevergeefs behoeden aan heroïne te gaan. In de zomer van 1975 nam de volgende stap op drugsgebied: ze snoof niet meer heroïne, maar begon de drug te spuiten. Toen kreeg ze geelzucht. Geelzucht is een ziekte waar veel junks last van hebben, door verontreinigde spuiten. Om aan geld te komen voor heroïne moest Detlef tippelen op Bahnhof Zoo. Christiane wilde zo graag bij Detlef zijn, dat ze zich bij zijn junkiegroep op Bahnhof Zoo aansloot. Christiane, Bernd en Detlef mochten bij Axel thuis slapen. Axel huis zag er echt als een junkiehuis uit. Alles van waarde was verkocht en het was een grote stinkende puinhoop, behalve het bed dat Christiane kreeg. In dat altijd verschoond bed sliep Christiane ook voor het eerst met Detlef. De beiden fantaseerden over een leven zonder heroïne.
Lichamelijk was Christiane ook al verslaafd, op een ochtend was ze turkey. Turkey komt van het Engels en is de ontwenningsverschijnselen die een junk krijgt als zijn of haar lichaam heroïne nodig heeft. Toen er weer turkey bij haar op kwam zou ze eerst gaan bietsen, maar omdat het niet genoeg geld opleverde voor Detlef en haar, moest ze gaan tippelen. Met klanten geslachtsgemeenschap hebben zag ze absoluut niet zitten, maar ze trok wel af en pijpte. Omdat ze nog jong was en er nog mooi uitzag lag ze goed op de markt. Op een gegeven moment kwam Christiane Babsi en Stella weer tegen. Ze waren intussen ook verslaafd geraakt aan heroïne en tippelden. Ze praatten met elkaar over klanten en als ze met z’n tweeën waren spraken ze kwaad over de derde. Christiane had nauwelijks tijdsbesef. Ze dacht totaal niet na en wist eigenlijk niet of ze nog wel leefde.
Op een dag kreeg haar moeder het bewijs dat haar dochter drugverslaafde was: ze vond bloedspatten op de muur van de badkamer en een nog warme lepel om de heroïne op te lossen. Christiane bekende en zei dat ze niets liever wilde dan af te kicken met Detlef. Detlef kwam vervolgens bij haar op de kamer te liggen en beiden waren ze drie dagen turkey. Maar toen ze lichamelijk niet meer afhankelijk waren liepen ze door Berlijn naar Axel en Bernd om te zeggen dat ze afgekickt waren. Als er lichamelijk af waren konden ze nog wel een keer spuiten. En alles begon weer van voren af aan. Toen Christiane op een avond thuiskwam liet haar moeder haar de krant zien. Er was weer een slachtoffer aan heroïne gevallen. Het was Atze, de vroegere vriend van Christiane, die haar imponeerde door te zeggen dat hij alleen maar in het weekend spoot en wel een tot twee maanden zonder kon. Christiane wist dat dit ook haar lot was. Christiane werd gepakt in een razzia van de politie naar drugsbezitters. Haar moeder werd opgebeld en die deed vanaf dat moment erg koel tegen Christiane. Haar moeder controleerde voortaan Christiane’s armen om te zien of ze gespoten had, maar Christiane begon nu de heroïne in een ader in haar hand te spuiten. Christiane’s moeder stuurde haar dochter voor vier weken naar familie in een dorp. Ze hoopte dat Christiane zonder mogelijkheid om aan heroïne te komen genezen zou worden. Christiane was daar eerst een paar dagen turkey, ze ging op de eettoer, maar toen ze terugkwam kon ze bij Detlef toch weer een spuit krijgen.
Op een gegeven moment was Axel dood. Nu Detlef geen plaats meer had om te slapen, moest hij voortaan bij Rolf, een klant overnachten. En als Christiane bij Detlef wilde zijn, zij dus ook. Met haar moeder wisselde Christiane geen verstandig woord meer. Christiane stelde zichzelf voor twee keuzes: zelfmoord door middel van een overdosis heroïne (het Gouden Shot) of een serieuze poging doen ervan af te komen. Ze besloot bij Narkonon in therapie te gaan. Narkonon was feitelijk een dubieuze onderneming van de scientology-kerk, uit op het geld van mensen met vreemde drill-oefeningen die nergens op slaan. Na twee weken rende ze weg en ging tippelen met Stella voor een shot. Babsi, waar het erg slecht mee ging, vond het een goed idee samen met Christiane af te kicken in Narkonon.
Christiane’s vader was het er niet mee eens dat Christiane in Narkonon verbleef. Het lukte hem, tegen de wil van Christiane in, haar uit Narkonon te zetten. Christiane zou voortaan bij hem thuis wonen en in een nieuw café vrienden maken. Om ervoor te zorgen dat Christiane niet aan heroïne kon komen deed hij de deur op slot en, als hij er niet was, zou hij haar opbellen, zodat hij wist dat ze thuis was. Toch ging Christiane die tijd naar de drugsscene op de Hasenheide, waar ze Detlef ook weer zag, die net weggerend was uit een kliniek. Maar al gauw zat Detlef in de gevangenis, net als Stella. Christiane was bijna altijd bij een klant, ene Heinz, de vroegere klant van Stella en Babsi, die rechtstreeks met heroïne betaalde. Op een ochtend las Christiane in de krant dat haar beste vriendin Babsi al op 14-jarige leeftijd aan onzuivere heroïne overleden was. Christiane voelde alsof ze haar eigen dood las, want zij had veel gelijkenissen bespeurd tussen Babsi en haarzelf in de afgelopen jaren. Christiane ging gelijk op zoek naar de dealer die Babsi verontreinigde heroïne had verkocht.
Toen besloot Christiane naar Bonnies Ranch te gaan, een dwangkliniek als laatste hoop om te stoppen. Samen met nog drie andere junks terroriseerde Christiane de boel daar, maar ze werden stevig onder de duim gehouden. Christiane schreef veel brieven naar Detlef in de gevangenis, onder andere over hun toekomstdromen zonder heroïne. Christiane ontsnapte doordat ze opgenomen moest worden in een ziekenhuis. Ze werd echter weer gauw in een razzia opgepakt en naar het politiebureau meegenomen. Ze ging nadat ze vrij was iedere week elke naar het drugscentrum en weer als ze in de buurt was van een therapieplek kreeg ze haar geelzucht weer. Maar toen kwam Detlef op ziekenbezoek en samen met hem smeerde ze zich weer uit het ziekenhuis op zoek naar een dealer.
Christiane kreeg mot met Stella omdat zij heroïne, die ze samen met nog twee anderen, voor zichzelf had genomen. Toen ging Christiane nadenken. Over het ellendige drugswereldje, het tippelen en dat ze maar telkens geen therapieplaats kon krijgen. Ze kwam tot de conclusie dat het leven voor haar geen zin meer had. Ze was dus van plan om het Gouden shot te zetten. Ze tippelde een half gram heroïne bijeen en ging naar de schoonste toiletten van Berlijn, waar al veel junks zich van hun leven hadden berooft. Christiane was helemaal niet sentimenteel, ze was doodkalm. Ze spoot het spul er in een keer in en ging van haar stokje.
Gelukkig was een half gram niet genoeg geweest om Christiane te doen doden. Ze werd met een verlamd been naar een dokter gebracht. Ze sliep die nacht bij Rolf, de vast klant van Detlef. Detlef was van plan met Christiane te gaan dealen, dat maakt het tippelen overbodig. Detlef kreeg de voorraad heroïne van Piko, die hij elke ochtend terug moest betalen. Zouden ze zelfs winst maken en langzaam afbouwen met het drugsgebruik. Detlef kreeg een goede naam als dealer, maar toen Detlef een auto zag dacht hij dat er een politieagent in zat. Detlef gooide de heroïne weg en later konden ze het niet meer wagen op te halen. Ze konden dus Piko niet betalen. Detlef echter viel bij Rolf thuis flauw door een shot en Christiane belde de politie op omdat ze dacht dat Detlef dood was. Later werd ze opgepakt omdat ze als vermist was op gegeven. Haar moeder stuurde haar naar familie in Hamburg om ervoor te zorgen dat Christiane niet zoals Atze, Axel, Micha en Babsi zou eindigen.
Bij haar familie moest Christiane eerst wennen, maar ze zou nooit meer heroïne gebruiken. Ze werd van de Realschule geschopt, omdat de directeur haar dossier van haar drugsleven in Berlijn had gekregen. Christiane moest naar de Hauptschule.
Met haar vriendjes wilde ze nooit naar bed, omdat ze dat alleen voor Detlef hield. Ze had een nieuwe vriendgroep en daarmee vetrok ze vaak naar een grote kalkgroeve, om afgesloten te zijn van die hectische wereld.

18. Titelverklaring:
Het verhaal gaat over Christiane F.

19. Vind je het een goede titel?
Ik vind het een goede titel

20. Waarom vind je het een goede titel?
Het verhaal gaat over het leven van Christiane F.. Hoe zij vroeger heeft geleefd. Christiane verteld het verhaal ook. Het verhaal staat namelijk in de ‘ik-vorm’ geschreven. Dus de titel is wel toepasselijk.

21. Wat wil de schrijver met het verhaal?
Christiane wil met dit duidelijk maken wat drugs zijn en wat drugs geestelijk en lichamelijk met je doet. Ze wil ook dat ouders van drugsverslaafde kinderen zich niet schuldig hoeven te voelen omdat hun kinderen drugs gebruiken. Het is en blijft de keuze van het kind.
Christiane wilde dit boek omdat zij, zoals vrijwel alle verslaafden, het stilzwijgen van de volwassenen wilde doorbreken.
Ze zegt niet dat het de schuld is van de maatschappij dat ze verslaafd is geraakt, maar wel dat het de schuld van de maatschappij is dat het zo moeilijk is om hulp te vinden om af te kicken.
Er zijn te weinig instanties, en de instanties die er zijn, zijn al vol of kunnen of willen om andere redenen niet helpen. Of het zijn instanties zoals 'Narkoton', die alleen maar op geld uit zijn.

22. Hoofdpersoon, naam:
Christiane F.

23. Hoofdpersoon, uiterlijk:
Christiane is een knap meisje met bruin haar en bruine ogen. Ze draagt meestal strakke spijkerbroeken en loopt op hoge hakken.

24/25. Hoofdpersoon, karakter:
Als ze naar de middelbare school gaat wordt Christiane een rustig meisje omdat ze geen vrienden heeft en de hele klas als een bedreiging ziet. Dan krijgt ze een vriendin, Kessi, daardoor gaat het beter met Christiane. Ze raakt aan de drugs daardoor slaat haar karakter helemaal om. Ze liegt veel en haat bijna iedereen, kortom ze is een heel ander meisje geworden. Ze is gemeen tegen haar moeder en Klaus. Christiane doet lief tegen Detlef doordat Detlef ook lief tegen haar is. Ze is ook wel bezorgd, in het begin wil ze Stella en Babsi geen "horse" geven omdat ze vindt dat de twee nog te jong zijn om er zo aan toe te zijn als zijzelf.

26. Hoofdpersoon, leeftijd:
Het verhaal begint als ze 6 jaar is. Het eindigt als ze 15 jaar is.

27. Hoofdpersoon, rol in het verhaal:
Het verhaal gaat over Christiane’s leven. Ze word beschreven als slachtoffer van drugsmisbruik.

28. Bijpersonen, namen:
Detlef.

29. Bijpersoon, uiterlijk/karakter/leeftijd/
rol in het verhaal/relatie met hoofdpersoon:
Toen Christiane 14 was, was Detlef 16 jaar.
Detlef was Christiane’s vaste vriend.
Toen Christiane Detlef voor het eerst zag vond
ze hem meteen heel aardig. Ze vond hem er
lief uit zien en dat hij ergens nog een beetje
kinderlijk was. Detlef was ook aan de heroïne
verslaafd. Detlef wilde zo graag met Christiane
een gewoon leven leidden zonder heroïne.
Detlef en Christiane hadden vaak geprobeerd
samen af te kicken, maar telkens
weer sleep de een de ander weer mee.

30. Opbouw van het verhaal:
Het verhaal is chronologisch.

32. Opbouw, hoofdstukindeling:
Het boek bevat geen hoofdstukken.

33. Opbouw, door wiens ogen beleef je het verhaal?
Door de ogen van de ik-persoon, in dit geval dus door de ogen van Christiane.
Mijn mond en mijn keel waren helemaal droog. Maar mijn mond zat ook vol speeksel. Ik kon het niet doorslikken en begon te hoesten. Hoe krampachtiger ik probeerde het speeksel door te slikken, des te meer moest ik hoesten. Ik kreeg een hoestbui die niet meer wilde ophouden. Toen moest ik overgeven. Ik kotste alles op het vloerkleed. Het was wit schuim dat ik uitspuugde. Het deed me aan vroeger denken, als mijn hond gras had gegeten. Ik bleef maar hoesten en overgeven.

34. Opbouw, spanning:
Na een jeugd, die ook niet helemaal vlekkeloos is verlopen komt Christiane door de drugs in de prostitutie terecht. Dit is een wereld vol gevaar, het gevaar om opgepakt te worden, altijd genoeg moeten “verdienen”om drugs te kopen enz. Niets in haar leven is zeker. Wat gaat er morgen weer gebeuren?

35. Opbouw, hoelang duurt het verhaal?
Het verhaal duurt 9 jaar.

36. Mening:
Ik vind het verhaal heel indrukwekkend.

37. Mening, verklaar jou mening:
Ik vind het een heel indrukwekkend verhaal, helemaal omdat het een waar gebeurt verhaal is. Nadat ik dit boek heb gelezen weet ik echt heel zeker dat ik nooit drugs wil gebruiken, ook niet 1 keer. Ik zie mezelf niet zo gauw tippelen langs de weg om geld te verdienen voor drugs. Op één of andere manier heb ik toch wel begrip voor drugsverslaafden. Omdat ik nu toch een beetje weet hoe een junkie leeft en hoe moeilijk het is om van de drugs af te blijven en hoe groot de verleiding is om er aan te beginnen en omdat ze graag willen stoppen met drugs gebruiken maar ze het gewoon niet kunnen.

38. Mening, Is het boek een aanrader?
Het boek is zeker een aanrader.

39. Mening, Waarom is het een aanrader?
Het verhaal is echt heel indrukwekkend. Het verhaal is ook heel mooi, als je het boek eenmaal aan het lezen bent wil je het meteen uit hebben. Het gaat dus over drugsverslaving. Als je dit boek hebt gelezen heb je een hele andere kijk op drugsverslaving.

40. Hoe vaak heb je het boek gelezen?
Ik heb het boek 1 keer gelezen.

41. Hoeveel tijd heb je er voor nodig gehad?
Ik weet niet precies hoeveel tijd ik er over heb gehad. Maar ik schat zo ongeveer 25 uur.

42/43/44. Schrijversinformatie:
Kai Hermann (geboren in 1938) was redacteur bij weekbladen als Die Zeit, Spiegel en Stern en woont nu als onafhankelijk journalist in Landsatz (Nedersaksen). Schreef o.a. ‘Die Revolte der Studenten’ en ‘Entscheidung in Mogadisschu’. Voor zijn werk onderscheiden met de Theodor-Wolffpreis en de Carl-von-Ossietzky-medaile.
Horst Rieck (geboren in 1941) woont in West-Berlijn en houdt zich als auteur en free-lance journalist in hoofdzaak bezig met jeugd en jeugdproblemen.

45. Nieuwe titel 1 passend bij het verhaal:
Drugsverslaving

46. Verklaring titel 1:
Het boek draait voornamelijk om drugsverslaving en de problemen die dit met zich meebrengt.

47. Nieuwe titel 2 passend bij het verhaal:
Tippelen om aan drugs te komen

48. Verklaring titel 2:
Christiane moet op een gegeven moment tippelen om aan drugs te komen. Haar vrienden, die ook aan de drugs zitten, moeten ook tippelen. Ze kunnen verder niets anders doen om aan geld te komen. Tippelen is de makkelijkste manier. Je leest in dit boek veel over tippelen en hoe Christiane het beleefd.

49. Nieuwe 3 passend bij het verhaal:
Afkicken

50. Verklaring titel 3:
Christiane probeert heel vaak af te kicken, ook een paar keer samen met Detlef. Als ze eenmaal lichamelijk zijn afgekickt komen ze toch weer op het metrostation waar hun vrienden zijn, dan denken ze: ‘Ach, nu ben ik toch afgekickt, 1 spuit kan geen kwaad’. En dan raken ze weer verslaafd. Zo gaat het de hele tijd.