Print dit verslag
    Stuur door naar vriend(in)
Info verslag
Verslagtype: Werkstukken
Taal: Nederlands
Vak: Biologie
Commentaar:
Aantal keer bekeken: 7468
Biologie

Zeehonden

LET OP: Dit verslag is uitsluitend bedoeld als hulpmiddel bij het maken van je eigen verslag en niet om zomaar in te leveren bij je docent(e).

Zeehonden



In Nederland komen 2 soorten zehonden het meeste voor: de Grijze zeehond (Halichoerus grypus) en de Gewone zeehond (Phoca vitulina). We zien een aantal verschillen tussen deze zeehonden. De Grijze zeehonden leven ten noorden van ons waddengebied. De Gewone zeehond komen we in het waddengebied het meest tegen.

Uiterlijk
De Grijze zeehond is groter en zijn hoofd heeft een lange, hondachtige snuit. De Gewone zeehond heeft een rondere, kleinere vorm en een ronde kop. Bij Grijze zeehonden is het verschil tussen vrouwtjes en mannetjes te zien aan grootte en kleur. Vrouwtjes wegen zo'n160 kilo en zijn lichtbeige van kleur met donkere stippen. Mannetjes wegen rond de 250 kilo en de kleurstelling is andersom: donker met lichtere stippen. Bij de Gewone zeehond is het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes niet of nauwelijks te zien aan het uiterlijk.

Snorharen
Zeehonden beschikken over zeer gevoelige snorharen. Ze kunnen daarmee onder water (waar vaak minder zicht is) zelfs vissen opsporen. Ze voelen de stroming en de richting waarin de vissen zwemmen en kunnen op die manier hun voedsel vangen.

Oren
De oren van de zeehond zijn afsluitbaar, waardoor er tijdens het duiken geen water in komt. Je kunt ze herkennen als kleine gaatjes aan de zijkant van de kop.

Vacht
De zeehond verhaart in de zomer. Als de zeehond verhaart is het heel belangrijk dat hij kan zonnen. De UV-straling zorgt ervoor dat de zeehond vitamine D kan aanmaken voor zijn huid en dat is onmisbaar voor een goede nieuwe vacht (Een zeehond gaat niet zo snel het water in als de vettige haren niet de benodigde bescherming tegen het water kunnen bieden). De vacht van een zeehond bestaat uit twee soorten haar; lange donkere haren en korte zilvergrijze haren. Door de vettige haren wordt de huid niet nat en samen met hun vetlaag geeft dit de benodigde bescherming tegen kou.

Zicht/kleur
Vinpotigen hebben grote ogen. Hierdoor kan er meer licht in het oog vallen. De lens moet krachtiger zijn en is daarom bolvormig. Nadeel hiervan is dat de dieren boven water bijziend zijn. Sommige soorten kunnen kleuren zien maar onderzoek heeft aangetoond dat de meeste soorten zeehonden bepaalde kleuren niet kunnen onderscheiden. Een zeehond ziet boven water het beste op korte afstand bij normaal licht.

Leeftijd
De leeftijd van een zeehond is af te leiden aan de hand van het gebit. De tanden, die een leven lang meegaan, worden elk jaar voorzien door een nieuw laagje glazuur. Als je een doorsnede van de tand maakt, kan je aan de hand van de jaarringen de leeftijd bepalen (net als bij een boom).

Geluiden
Als dieren elkaar willen imponeren maken ze o.a. gebruik van geluiden. Dit zijn wat grommende geluiden. Ook moeder en jong gebruiken deze geluiden voor elkaar.

Imponeergedrag
Ook in het Waddengebied van het Dolfinarium kunnen we deze gedragingen regelmatig zien. Als je hierop gaat letten zul je meest vreemde bewegingen kunnen herkennen: Grommende geluiden versterkt met een opgeheven voorvin die een krabbende beweging in de lucht maakt, klappen met de achtervinnen tegen elkaar boven het wateroppervlak en slaan op het water.

Voortbeweging
In het water gebruiken ze hun achtervinnen om mee te zwemmen. Hun lichaam is gestroomlijnd en aangepast aan het leven in het water. Een vraag die veel gesteld wordt in de onderwaterruimte van De Lagune is waarom de dieren vaak "op hun rug" zwemmen. Dit is echter een menselijke interpretatie. Voor dieren maakt het niet uit in welke richting ze zwemmen en ze kennen deze beperking niet. Het zwemmen op de rug is vaak handig om zo de gehele omgeving in de gaten te kunnen houden. Op land zijn zeehonden slechter aangepast om voort te bewegen. Ze maken geen gebruik van hun vinnen om te lopen, maar hobbelen op hun buik voort. Als ze snel naar het water willen vluchten maken ze ook wel rolbewegingen.

Voortplanting Grijze zeehond
Het vrouwtje van een Grijze zeehond wordt rond haar vijfde jaar geslachtsrijp. De bronsttijd bij de Grijze zeehonden is van januari tot februari. Na een draagtijd van 12 maanden wordt er omstreeks december/januari één jong geboren. De geboorte van een zeehond gaat meestal vlug en duurt ongeveer 15 min. Het bijzondere van zeehonden is dat ze de bevalling enkele dagen uit kunnen stellen totdat ze een geschikte plaats hebben gevonden om te bevallen. De moeder zoekt een rustige droge plaats waar ze haar jong kan werpen en de eerste periode kan zogen. Een jong van de Grijze zeehond heeft een mooie witte vacht (laguno). Deze kleur is de schutkleur, omdat de jongen veelal in de sneeuw of op het ijs worden geboren. De dikke, vette vacht beschermt goed tegen de kou. Na 3 weken zogen, met vette, zeer voedzame melk, verlaat de moeder het jong abrupt. De moeder heeft tijdens deze zoogperiode niet gegeten en is sterk afgevallen. Het jong verliest dan zijn eerste vacht en krijgt zijn volwassen vacht. Hij moet nu zelf zijn vis gaan vangen. Dit gaat natuurlijk niet meteen goed, maar hij heeft een dikke vetlaag als reserve opgebouwd. Een zeehond herkent haar jong aan de geur en aan het geluid dat het jong maakt.

Voortplanting Gewone zeehond
De bronstperiode bij de Gewone zeehonden is in augustus. Na een draagtijd van 7 maanden wordt er rond juni tot half juli één jong geboren. Dit werpen gebeurt op een wad. De jongen van de Gewone zeehond hebben in tegenstelling tot de Grijze zeehond bij de geboorte al hun volwassen vacht. De verharing van de eerste vacht vindt voor de geboorte plaats. Bij het vinden van de nageboorte kun je deze vacht vaak terugvinden. De jongen van de gewone zeehond kunnen enkele uren na de geboorte al zwemmen. Een zeehond herkent haar jong aan de geur. De jongen worden 4 tot 5 weken op drooggevallen zandbanken gezoogd. Rust tijdens het zogen is heel belangrijk. Als de volwassen zeehond namelijk schrikt vlucht ze het water in, als het jong niet kan volgen en hierdoor zijn moeder kwijtraakt begint het klaaglijk te huilen. Vandaar de naam "huilers". De mannetjes zijn geslachtsrijp op een leeftijd van 6 tot 7 jaar. De vrouwtjes zijn geslachtsrijp op een leeftijd van 3 jaar.

Training en omgang
Bij de training wordt uitgegaan van het natuurlijke gedrag van de dieren. Zeehonden hebben een vrij schuw karakter. Op de kant schrikken ze snel van vreemde voorwerpen of plotselinge bewegingen. Dit komt misschien omdat zeehonden bijziend zijn. Daarbij kunnen ze zich op de kant niet goed voortbewegen. Zeehonden zijn redelijk goed te trainen, maar vooral bij deze dieren is het belangrijk om je bewegingen aan te passen. De omgang bestaat uit gezondheidstraining (wegen, meten, betasten, in de bek kijken, ogen druppelen), trainingen en voorstellingen.

Bron:www.dolfinarium.nl
Terug Stuur je eigen verslag op Opnieuw zoeken