Lévi Weemoedt


Lévi Weemoedt is het pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk (Geldrop 1948), Nederlands dichter en prozaïst, leraar Nederlands. Voor wie er een beetje gevoel voor heeft zijn zijn gedichten uitstekend om te lezen voor een lijst. Stijl lijkt op die van Piet Paaltjens.

Een voorbeeld:

De hond ligt zachtjes snikkend in zijn mand;
droef peinst zijn baasje bij een glas genever.
Er hangen duizend boeken aan de wand:
’t Geluk was hier bepaald geen gulle gever.

Op straat waaien geluiden van een feest:
een schrille lach; er valt een glas aan scherven.
Maar binnen zingt het wenen van het beest
en zit zijn baas al uren te versterven.

Ik wed nu dat geen sterveling ooit raadt
wie nu die twee zo bitter treuren laat.

Maar stuur toch in: wat aanspraak doet ons goed.
Wij zien uw brief vol wanhoop tegemoet.


Zijn dichtbundels Geduldig lijden (1977), Geen bloemen (1978) en Zand erover (1982) bevatten poëzie waarin de melancholie overheerst. Het bovenstaande gedicht is daar een voorbeeld van.

Na Van harte beterschap (1982), waarin hij zijn poëzie verzamelde, legde hij zich meer toe op proza.

Enkele romans behandelen zijn periode van leraarschap in het voortgezet onderwijs.

Een keuze uit zijn werk: Een treurige afdronk (1983; verhalen); Daar komt de bruid… Over trouwen en andere sprookjes (1985; verhalen); Weemoedt en vrede (1985; poëzie); De ziekte van Lodesteijn (1986; roman); Liedjes van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (1987; poëzie); Acte van verlating (1988; verhalen); De nadagen van Lodesteijn (1990; novelle); Halte tranendal (1991; verhalen); Ken uw klassieken (1992); Zondagskind (1996; verhalen).