Het bittere kruid van Marga Minco (1927 te Ginneken) verscheen in 1957 in de Ooievaar-reeks van de uitgevers Daamen en Bert Bakker. Tot dusver beleefde het boekje 34 drukken en werden er in het Nederlandse taalgebied ongeveer 400000 exemplaren van verkocht. Daarnaast verschenen er talrijke vertalingen In 1958 werd het werk bekroond met de Vijverbergprijs.

Het bittere kruid heeft een lange ontstaansgeschiedenis gehad. Het oudste gedeelte is het veertiende verhaal 'De Lepelstraat'. Dit is in zijn oorspronkelijke vorm, heet van de naald, ontstaan in 1942. Door de oorlogsomstandigheden raakte de schrijfster het verhaal kwijt, maar vijftien jaar later heeft zij het woordelijk uit haar herinnering opgeschreven. In 1948 ontstond 'Het tuinpoortje', de oerversie van het verhaal 'De mannen'. 'Kampeerbekers'verscheen voor het eerst in een literair blad.
In mei 19566 publiceerde Marga Minco zes verhalen in Maatstaf onder de titel 'Het bittere kruid, zes fragmenten uit een kleine kroniek'. Deze verhalen waren: 'Op een dag' (dat toen nog 'Gaan kijken' heette) 'De sterren', 'Het gebeurde', 'De mannen','Het bittere kruid en 'De halte'. Een jaar later verscheen het volledige boek, dat het debuut van de schrijfster was.
Het boekje heeft als ondertitel 'een kleine kroniek' en is opgedragen 'aan de nagedachtenis van mijn ouders, Dave en Lotte, Bettie en Hans'. De tekst wordt voorafgegaan door een motto bestaande uit de eerste regels van het gedicht 'De trein' van Bert Voeten, de echtgenoot van de schrijfster.

Het werk bestaat uit 22 hoofdstukken van drie, vier of vijf bladzijden, tezamen 87 pagina's. Het laatste hoofdstuk neemt als epiloog een aparte plaats in. Omdat de hoofdstukken een zelfstandiger karakter hebben dan gewoon is in romans spreken sommige critici het liefst van 22 verhalen. De schrijfster zelf noemt ze beurtelings hoofdstukken en verhalen.

Wat bij lezing meteen opvalt is de grote terughoudendheid in woordgebruik en in emoties. Er is sprake van een zekere 'woordeconomie'. Ook kan men spreken van 'understatements' als ze bijvoorbeeld geen een keer het begrip 'Duitser' noemt, maar wel uiterst suggestief de reacties van plaatsgenoten op handelwijze van de bezetter beschrijft.

Wat over de stijl van Het bittere kruid is gezegd geldt ook voor enkele verhalen uit haar bundel De andere kant. Men leest bijvoorbeeld in het slotgedeelte van het verhaal Het adres ( dat gaat over een adres waar allerlei eigendommen van de Joodse vertelster worden bewaard die niet worden teruggegeven: "Ik nam mij voor het adres te vergeten. Van alle dingen die ik moest vergeten zou dat me het gemakkelijkst vallen."