Menno ter Braak leefde van 1902 tot 1940.
Deze dokterszoon uit Eibergen ontwikkelde zich na zijn studie
Geschiedenis tot een gezaghebbend criticus.
Hij bepaalde voor een groot deel het gezicht van de Nederlandse literatuur na de jaren
dertig.
Uitgangspunt van Ter Braak was de kracht van het gewone woord. Samen met Du Perron en
enkele anderen richtte hij het tijdschrift Forum (1932 - 1936) op. De oude strijd over
vorm en inhoud werd door Forum laconiek opgelost door de leus:"Niet de vorm maar de
vent."
Dit Ventisme had bewondering voor een literair werk waarin een persoonlijkheid werd
uitgebeeld, een vent dus.
Naast publicaties als 'Politicus zonder partij' en' Afscheid van domineesland' werd Ter
Braak bekend door zijn vele kronieken in het dagblad Het Vaderland. In zeven delen werd
zijn Verzameld proza gebundeld, terwijl er aparte uitgaven zijn van zijn brieven.
Persoonlijk zette Ter Braak zich in om het fascisme te bestrijden door kort voor de Tweede
Wereldoorlog het Comité van Waakzaamheid op te richten.
Toen in mei de Duitsers ons land binnenvielen maakte Ter Braak een einde aan zijn leven.
Dit, nadat hij nog gepoogd had om naar Engeland uit te wijken.
Later bleek dat hij hoog genoteerd stond op een soort zwarte lijst die de bezetter
hanteerde om hun belangrijke tegenstanders te elimineren.
Op literair gebied is het vooral de verdienste van Ter Braak geweest dat hij
onmiddellijk signaleerde welke auteurs belangrijk waren en welke niet.
Zo stimuleerde hij Willem Elsschot om door te gaan met publiceren.
Diens boek Lijmen is aan Ter Braak opgedragen.
