G.A.Bredero 1585 - 1618

Bredero is één van de vijf Groten uit de Gouden Eeuw. Hij is tevens het meest van die vijf een echte volksdichter.

Vooral zijn ‘boertige’ liederen en zijn kluchten staan dicht bij het volksleven. als je bijvoorbeeld De klucht van de Koe leest, merk je dat er heel wat scènes in dat toneelstuk een herberg als locatie hebben.

Dit leidde tot de opvatting dat Bredero zelf ook wel een leven van dronkenschap geleid zal hebben. Nu weten we weinig van zijn leven, maar tegenwoordig vermoedt men toch dat hij een behoorlijk ontwikkeld man was, veelzijdig (hij schilderde en schreef) en zeker niet zo’n leegloper als bijvoorbeeld de figuur Joosje uit De klucht van de Koe of de molenaar uit De klucht van de Molenaar.

Een enkele keer was hij gast op het Muiderslot.

Alle gedichten van Bredero zijn verzameld in zijn Boertig, Amoureus en Aandachtig Groot liedboek. In die verzamelbundel zie je dezelfde indeling als de rederijkers maakten in: grappig, de liefde betreffend en vroom.

De meest leesbare klucht van Bredero is De klucht van de koe. Je kunt hem zelfs in een hedendaagse vertaling lezen, maar het is de vraag of dan de aardigheid ervan niet wat verloren gaat: de aantrekkelijkheid zit hem juist in allerlei zeventiende-eeuwse uitdrukkingen.

Hierboven werd al genoemd de klucht van de Molenaar (ook wel kortweg’Meulenaer’ geheten).

Blijspelen zijn Moortje en De Spaanse Brabander.

Een devies van Bredero was: al siet men de lui - men kent se niet.

Onder al zijn werk schreef hij : ‘t Kan verkeren. (= het kan veranderen).

Een roman over het stormachtige leven is door A.M. de Jong geschreven onder de titel: De dolle vaandrig.

De dichter H.Marsman liet zich door Bredero inspireren tot een gedicht over deze schrijver dat als volgt begint:

Breeroo is moe:

hij heeft den helen dag door Amsterdam gelopen,

geslenterd en gedagdiefd, rondgelopen

langs de kaden met het wijde glinsterende water

en de snelle boten…