In de vijftiende eeuw ontstonden de Rederijkerskamers. Dat waren een soort verenigingen waar gedichten en vooral toneelstukken gemaakt en uitgevoerd werden. Bijna elke stad of dorp had wel een rederijkerskamer. De oude zegswijze ‘Rederijkers - kannekijkers’ is overigens wel veelzeggend voor de activiteiten in de meeste Kamers..

Aan het hoofd stond een factor, de prins was de beschermheer van de kamer.

Vaak werden stukken geschreven voor een landjuweel, dat is een rederijkerswedstrijd.

We weten dat de spelen Elckerlijc en Marieken van Nieumeghen winnende toneelstukken waren bij landjuwelen.

Uit de Rederijkersperiode dateren allerlei bijzondere genres. Zo had men het kniedicht , een gedicht dat snel geschreven moest worden waarbij men op een knie zat. Verder het acrostichon (= naamdicht) en het chronogram (gedicht met jaartal erin opgesloten)

Rederijkerskamers hebben ruim drie eeuwen een bloeiend bestaan gekend: in elk dorpje of stadje was wel zo’n Kamer te vinden. Maar , behalve een flink aantal Rederijkersballaden zijn er toch maar twee werken uit die Rederijkerstraditie aan te wijzen die de tand des tijds doorstonden.