In de middeleeuwse maatschappij is de macht van de adel heel groot. Naast allerlei voorrechten hebben de ridders van hun koning ook grote stukken land gekregen. Officieel in leen, maar in feite als eigendom. In ruil daarvoor geven deze leenmannen aan hun leenheer, de koning, de eed van trouw.

Het is te begrijpen, dat een belangrijk deel van de middeleeuwse letterkunde wordt gevormd door ridderromans: lange verhalen op rijm waarin wordt verteld over de heldendaden en avonturen van dappere ridders. Vooral in de dertiende eeuw is een groot aantal verhalen in het Middelnederlands opgetekend.

De oorsprong van de ridderroman ligt in Frankrijk. Dat blijkt al uit de naam roman, dat wil zeggen een verhaal, geschreven in het Romaans, de volkstaal van Frankrijk. In tegenstelling tot het Latijn waarvan geleerden en geestelijken zich bedienen. Monniken in de kloosters hebben de Franse ridderromans in het Middelnederlands vertaald. En onmiddellijk krijgen ze een groot publiek.

Als we op de inhoud van de verschillende ridderromans letten, kunnen we vier groepen onderscheiden.

Frankische of Karelromans

Deze verhalen zijn gegroepeerd rond Karel de Grote en zijn twaalf paladijnen (leenmannen).

Karel de Grote is vooral de volmaakte ridder, dapper, edelmoedig, trouw aan zijn gegeven woord en godvruchtig. Strijd en brute kracht zijn vaak het onderwerp: de strijd tegen de niet-christelijke Moren in Spanje, de strijd van Karel tegen zijn ontrouwe leenmannen, de strijd van de leenmannen onderling. Maar ook oprechte, in onze ogen soms wat naïeve, vroomheid is een kenmerk van de Karelromans. De vrouw speelt in de Karelromans geen belangrijke rol.