Deze inleiding werd het belangrijkste manifest voor de Beweging van Tachtig. Hierin verwierp Kloos in felle bewoordingen de stichtelijke en huiselijke poëzie van domineedichters als Ten Kate, Nicolaas Beets en Ter Haar en hield hij een hartstochtelijk pleidooi voor een poëzie van passie, die niet gericht is op enige morele of didactische boodschap maar alleen in dienst wil staan van de Schoonheid. De kunst bestaat slechts om de kunst.

Kloos creëerde in dit manifest, in navolging van o.a. de Engelse romanticus Shelley, het beeld van de dichter, die uitverkoren is door zijn kunstenaarschap en eenzaam door de wereld gaat. De dichter moet zijn lijden, verlangen, smart en liefde verwoorden in een eigen, persoonlijke taal en beeldspraak: vorm en inhoud zijn één. In 1890, bij de publikatie van de Verzen van Herman Gorter, omschreef hij de poëzie als ‘de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie’.

In 1885 maakte Kloos samen met A. Verwey en A.C. Veth een parodie op een lyrisch epos, dat zij Julia noemden en dat zeer bewonderd werd door de critici. Maar het was een soort practical joke: ze wilden met onzin-gedichten de critici uitdagen - en dat lukte heel goed. Nietsvermoedend schreven allerlei dagbladrecensenten lovend over het in een mooi bandje uitgegeven boekje Julia. In de brochure De onbevoegdheid der Hollandsche literaire kritiek (1886) rekende Kloos met deze beoordelaars af.

In datzelfde jaar was hij een van de oprichters van De Nieuwe Gids, waarvan hij tot zijn dood redacteur bleef. Met name in de jaren 1885-1891 droeg hij met zijn kritieken in dit tijdschrift veel bij aan de ontwikkeling van een nieuwe poëzie in Nederland. Ook publiceerde hij er zijn belangrijkste en beste poëzie in, o.a. een sonnet dat de volgende regels bevat:

De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze deining,

De Zee waarin mijn ziel zichzelf weerspiegeld ziet;

De Zee is als mijn ziel in wezen en verschijning,

Zij is een levend Schoon en kent zichzelve niet.

Kort na 1890 werd Kloos bijna ziekelijk zwaarmoedig. Zijn literaire werk boette daarna sterk in aan kwaliteit. Het besef dat anderen hem voorbijstreefden uitte hij in scheldsonnetten, die hij in de jaren 1893-1895 in De Nieuwe Gids publiceerde. Nog wel van belang, met name voor de studie van de Beweging van Tachtig, zijn gebundelde kritieken in Veertien jaar literatuurgeschiedenis (1896). In 1900 trouwde Kloos met de schrijfster Jeanne Reyneke van Stuwe en vestigde hij zich in Den Haag. Hij ging tot aan zijn dood door met het schrijven van sonnetten en kritieken in De Nieuwe Gids, maar zijn werk wordt ontsierd door breedsprakigheid en grootheidswaanzin.