Oltmans was werkzaam op het kantoor van zijn vader te Amsterdam; na 1839 was hij ambteloos. Van1841-1843 was hij redacteur van De Gids (een literair tijdschrift, opgericht door E.J.Potgieter).

Onder invloed van Walter Scott schreef hij twee onder pseudoniem gepubliceerde historische romans: ‘Het slot Loevestein in 1570’ (2 delen, 1834) en De schaapherder (4 delen, 1838), over De Hoekse en Kabeljauwse twisten in de jaren ren tachtig van de 15e eeuw. De uitgebreide beschrijvingen van het leven in het verleden en de intriges vol geheimzinnige gebeurtenissen, tegen een historisch juiste achtergrond zijn zeer kenmerkend voor de Romantiek.

De Schaapherder is een echt mooi boek om te lezen - alleen de grote omvang (meer dan 750 bladzijden) vormt voor hedendaagse lezers soms een bezwaar. Men heeft gepoogd verkorte uitgaven te maken, maar zoiets moet toch als een mislukking worden gezien.

Oltmans was een zeer bescheiden mens. Eigenlijk heeft hij zich teveel door Potgieter laten bevelen en dat heeft misschien zijn talent gedood.

Op zijn sterfbed verzocht hij zijn vrienden de manuscripten van een derde onuitgegeven historische roman te verbranden.