studeerde rechten te Leiden en vestigde zich in 1824 te Amsterdam, waar hij van 1829 tot zijn dood rijksadvocaat was. Van 1853 tot 1856 was hij lid van de Tweede Kamer voor de conservatieven. Hij was een vrolijke, toonaangevende

figuur in het Amsterdamse culturele leven rond 1860 en was zeer populair als schrijver van historische romans. Hij werd ,zoals hierboven al vermeld beïnvloed door Walter Scott, wiens werk hij vertaald had. In 1833 verscheen zijn eerste roman in dit genre: De pleegzoon (1833), over de tijd van prins Maurits. Met De roos van Dekama, dat zich in de middeleeuwen afspeelt. vestigde hij zijn

reputatie als de Nederlandse Scott. Het populairst werd zijn historische avonturenroman De lotgevallen van Ferdinand Huyck (1840).

Zeer succesvol was ook de omvangrijke zedenschets De lotgevallen van Klaasje Zevenster (1865), hoewel dit verhaal over een vondelinge die opgroeit en opgevoed wordt in een studentenhuis. ook bedenkingen van morele aard opriep.

Van Lennep was een van de meest gelezen schrijvers uit de negentiende—eeuwse Nederlandse literatuur. Hoewel zijn stijl niet onberispelijk is en zijn karakterschilderingen vaak zwak en wijdlopig zijn. boeien zijn boeken toch door hun levendige verteltrant, spannende intrige en humor.

Behalve schrijver was Van Lennep een gezaghebbend letterkundige, die onder meer verantwoordelijk was voor de uitgave van de gedichten van den Schoolmeester ( 1858) en de twaalfdelige Vondeleditie.

ln 1860 verzorgde Van Lennep de uitgave van de Max Havelaar van Multatuli waarin hij echter uit angst voor een politieke provocatie een aantal wijzigingen had aangebracht. Dit tot grote woede van Multatuli. Een minder mooie rol van Van Lennep: ook maakte hij van die Max Havelaar een dure uitgave in twee delen zodat het effect van het boek wat zou worden afgedempt.

Evenals de naam Staring is de naam Van Lennep in onze cultuurgeschiedinis een begrip: de vader van Jacob schreef ook, zij het geen romans, maar geschiedkundige verhandelingen.