We noemen het een dierenepos. Dat is een spottende benaming: in onze literatuur bezitten we geen enkel epos (=heldendicht) maar wel een parodie daarop in de vorm van een dierenverhaal.

Dat de auteur onbekend wilde blijven zal iedereen begrijpen: hij liep groot gevaar dat zijn vrijmoedig geschrijf gewroken zou worden.

Toch komt zijn voornaam in het verhaal voor: in de eerste regels wordt ene Willem genoemd en de slotregels vormen een acrostichon (= naamdicht) met de woorden: b i W i l l e m e , hetgeen betekent: door Willem. Doordat vroegere overschrijvers die regels hadden veranderd is dit acrostichon pas rond 1920 ontdekt. Hieronder volgen de laatste negen regels van het gedicht met de eerste letters zo gemarkeerd dat men de naam duidelijk opmerkt:

Bi Gode , ic dart u wel raden

Isengrim sprak tot den bere

Wat sechdire toe, Brune here? Bruun sprac:

Ic hebbe liever in de rijsere, dan hier te

Liggen int ijsere

Laat ons tot den koning gaan

Ende sinen pais daar ontvaan

Met Firapeel dat si gingen

Ende maakten pais van alle dingen

Misschien is het niet overbodig de hedendaagse vertaling te vermelden:

Dit adviseer ik u, bij God!

Isengrim zei tegen de beer:

Nou, wat vind jij ervan, heer

Bruun? ‘Ik lig wel liever buiten

dan dat ze me in de boeien sluiten

Laten we naar de koning gaan;

we nemen zijn vredesaanbod aan.’

Ze gingen mee met Firapeel

en verzoenden zich geheel.