A.C.W.Staring, dichter uit de Achterhoek. Hij leefde van 1767 tot 1840 en bewoonde het nu
nog bestaande landgoed De Wildenborch. Staring is de dichter tussen twee stromingen
geweest: als opvoeder was hij een man van de Verlichting maar uit het feit dat hij zijn
stof zocht in oude legenden, volksvertellingen blijkt dat hij in wezen Romanticus was.
Omdat Staring zich uitstekend leent voor een vermelding op een leeslijst volgt hieronder
nog wat informatie over hem: voluit luidde zijn naam Anthoni Christiaan Winand Staring.
Hij werd geboren op 24.1.1767 te Gendringen en woonde een groot deel van leven op de
Wildenborch (Vorden) waar hij in 1840 overleed.
Hij vestigde zich na zijn studies in Harderwijk en Göttingen in 1791 op het landgoed
De Wildenborch, waar hij zich o.a. wijdde aan landontginning. Als patriot bekleedde hij
politieke ambten. De poëzie in zijn debuut Mijn eerste proeve in poëzij (1786) en in
Dichtoeffening (1791) vertoont sentimentalistische invloed van zijn leermeester Feith. De
invloed van Horatius zou blijvend zijn. Later werden ook Cats en Huygens zijn voorbeelden,
om hun puntigheid. verteltrant en geestigheid.
In zijn langere dichterlijke vertellingen is het vrij willekeurige hoofdlettergebruik
en de omslachtige manier van vertellen wel eens wat storend voor een modern lezer. Toch
blijven zijn verhalen als De Hoofdige Boer, Jaromir, Marco en De Verjongingskuur nog
boeiend, ook voor huidige lezers.
Tenslotte hieronder het wel heel bekende Oogstlied dat Staring rond 1830 schreef:
OOGSTLIED
Sikkels klinken;
Sikkels blinken;
Ruischend valt het graan.
Zie de bindster gaaren !
Zie, in lange scharen,
Garf hij garven staan !
‘t Heeter branden
Op de landen
Meldt den middagtijd;
‘t Windje, moe van ‘t zweven,
Heeft zich schuil begeven;
En nog zwoegt de vlijt!
Blijde Maaiers;
Nijvre Zaaiers,
Die Uw loon ontvingt
Zit nu rustig neder.
Galm’ het mastbosch weder,
Als gij juichend zingt.
Slaat uwe oogen,
Naar den hoogen:
"Alles kwam vandaar!
Zachte regen daalde,
Vriendlijk zonlicht straalde
Mild op halm en aar. |
Tijdgenoten hadden weinig waardering voor het werk van Staring. Pas de
generatie na hem, (Beets. Potgieter, Huet) zag de bijzondere kwaliteit ervan.
Hij had veel problemen met boeren uit de omgeving toen hij de afwatering in de
Achterhoek wilde verbeteren door een sloot (‘Scheigrep’) te laten graven. Ook
zijn ideeën voor ruilverkavelingen stuitten op kritiek. Hierop is waarschijnlijk zijn
berijmde vertelling De Hoofdige Boer terug te voeren.
Dat verhaal is gesitueerd in het plaatsje Almen. Daar is nu nog een restaurant
gevestigd dat De Hoofdige Boer heet. Ook plaatsen als Zutphen en Lochem komen
in zijn werk voor. De Jaromir-cyclus kent als delen: Jaromir te Praag, Jaromir in Zutphen,
Jaromir in Lochem en Jaromir gewroken.
Behalve zijn verhalende vertellingen zijn er ook zijn vele puntdichten.
Aardige voorbeelden:
De Meester in zijn Wijsheid gist
De leerling in zijn Waan beslist |
Ongeveer dezelfde kernachtige boodschap heeft het volgende puntdicht:
De rijpe Kennis hoort
De onrijpe neemt het woord |
