Beb Vuyk (Rotterdam 1905 – Loenen 1991), Indonesisch schrijfster van Nederlandse afkomst, had van vaderskant een Madoerese grootmoeder en ging zich emotioneel verbonden voelen met haar ‘land van herkomst’. Verhalen- bundels als Duizend eilanden [1937], Het laatste huis van de wereld [1939] en Het hout van Bara [1947]) zijn overwegend autobiografisch en hebben een Molukse achtergrond. Haar latere werk, geschreven na haar terugkeer in Nederland (1958), is in verschillende delen van Indonesië gesitueerd en gaat over de problematiek van oorlog en revolutie; het is alleen in details autobiografisch.

Ze schreef een helder, beeldend proza. Haar laatste werk is het autobiografische kampdagboek. Dat geeft een waarheidsgetrouw beeld van hoe het in de Japanse vrouwenkampen was in de jaren 1942-1945.