Jeroen Brouwers (Jakarta 1940), Nederlands schrijver en essayist, was aanvankelijk werkzaam in de journalistiek en bij een uitgeverij (in Brussel), maar wijdde zich na 1976, in Nederland, geheel aan de literatuur.

Tussen zijn verhalend en beschouwend proza is geen strikte scheiding aan te brengen, omdat beide genres diep geworteld zijn in een autobiografische ondergrond. Zelf heeft hij zijn thematiek ooit omschreven als ‘liefde, literatuur en dood’.

Na zijn debuutbundel Het mes op de keel (1964), publiceerde hij de roman Joris Ockeloen en het wachten (1967). Zonder trommels en trompetten (1973), is autobiografischer. Daarna verscheen de roman Zonsopgangen boven zee (1977), dankzij een grotere afstand tussen schrijver en ik-figuur en een eveneens grotere psychologische diepgang.

In 1979 verscheen de roman Het verzonkene, het eerste deel van een aan zijn Indische jeugd gewijde trilogie. Het tweede deel, Bezonken rood (1981), leidde tot een heftige discussie, onder anderen met Rudy Kousbroek die het waarheidsgehalte van Brouwers opmerkingen over de Japanse kampen in Nederlands-Indië bestreed.(Brouwers beschrijft zijn herinneringen aan de toestanden in het interneringskamp Tjideng. )

In 1988 verscheen het imposante slot van de trilogie De Indiëromans: De zondvloed.

Alle hierboven genoemde boeken zijn geschikt voor een leeslijst. Opvallend is dat het zelfstandig naamwoord ‘zon’ in veel titels van romans van Brouwers op een verborgen wijze voorkomt. Men kan denken aan de kwelling van de brandende zon die hij in een jappenkamp moest verduren als nog heel jong kind.