Willem Brakman ('s-Gravenhage 13 juni 1922) was werkzaam als bedrijfsarts te
Enschede, debuteerde laat, met autobiografisch proza waarin de sfeer van een benarde jeugd
en studietijd soms beklemmend, maar ook ironisch wordt opgeroepen (Een winterreis,
1961; ; Die ene mens, 1961; De weg naar huis, 1962). Belangrijk gegeven in
deze romans en verhalen is het protest, tegen de dood, de vergankelijkheid. Brakman wordt
gefascineerd door een bijbelse figuur als Lazarus, die een rol speelt in de roman De
opstandeling (1963) en de historische roman De gehoorzame dode (1964). In later
werk is het belangrijkste thema de tegenstelling tussen werkelijkheid en verbeelding. Dit
geldt voor Kind in de buurt (1972)(Dat in Enschede is gelokaliseerd) , De
biograaf (1975) en De blauw-zilveren koning (1977) en vooral voor Ansichten
uit Amerika (1981), waarin het schrijfproces zelf aan de orde komt.
Het proza van Brakman wordt wel eens vergelijken met dat van Simon Vestdijk – maar
veel lezers vinden Brakmans werk erg ontoegankelijk. Daardoor heeft hij geen groot
lezerspubliek.
Voor de lijst zijn vroege romans misschien nog het geschiktst: Die ene mens, Een
winterreis.
