J. Bernlef is het pseudoniem van Hendrik Jan Marsman (St.-Pancras 1937), hij debuteerde als dichter met Kokkels (1960) en als prozaïst met Stenen spoelen (1960), waarvoor hij de Reina Prinsen Geerligsprijs ontving. Tot ongeveer 1970 richtte hij zich, zowel in proza als in poëzie, in brede zin op het verzamelen van het gewone, alledaagse. Na 1970 werd vooral zijn poëzie ingewikkelder en strakker van vorm. Maar de meeste aandacht gaat sinds de jaren tachtig uit naar zijn romans. Vanaf het begin heeft hij zich met de menselijke essentie beziggehouden: het geheugen, de identiteit, leven en dood. In de roman Hersenschimmen (1984), die veel aandacht trok, beschrijft hij een dementeringsproces. Daarvoor waren onder meer verschenen de romans Sneeuw, Meeuwen en Onder ijsbergen.

Genoemde boeken zijn uitstekende romans om op een leeslijst te plaatsen.

Opvallend is dat er voor de lezer vrijwel altijd een onopgelost raadsel overblijft. We weten bijvoorbeeld niet wie in Meeuwen een moord heeft begaan op een kind, we weten niet precies hoe een auto-ongeluk in de roman Sneeuw heeft kunnen gebeuren, we kennen onvoldoende de drijfveren van de eskimo’s in Onder ijsbergen.

Maar zo is het echte leven: een mens ziet ook maar fragmenten in de wereld waarin hij leeft – niet alle raadsels worden voor hem

Bernlef heeft veel invloeden uit Scandinavie ondergaan: hij heeft jaren doorgebracht in Zweden.

Van zijn zeer omvangrijke productie kan hier ook nog worden genoemd : Eclips. (Het verhaal over een geheugenverlies.) Deze minder bekende roman van Bernlef is een soort tegenhanger van de roman Hersenschimmen.