Toen ik eind jaren vijftig op de middelbare school zat gold een rotsvaste verdeling van de literatuur in een periode 'voor Tachtig' en een periode 'na Tachtig'.
Men deelde de hele Nederlandse literatuurgeschiedenis eenvoudigweg in deze twee perioden in waarbij de breuk dus in 1880 lag. Of -iets nauwkeuriger- bij 1885, want in dat jaar publiceerden de Tachtigers hun ideeën en hun belangrijkste werk in het literaire tijdschrift De nieuwe Gids.

Wie zo'n indeling nog aanhangt, houdt helemaal geen rekening met allerlei invloeden uit het buitenland op onze literatuur.
Want buiten ons land is nauwelijks sprake van een vernieuwing rond 1880.
Veel logischer is het om de periode na 1920 te zien als een nieuw tijdperk in onze literatuurgeschiedenis.
Dan is immers in de kunst in geheel Europa de invloed aanwezig van de ontwrichting die de Eerste Wereldoorlog met zich meebracht, de reactie daarop.

Een eerste verschijnsel na 1920 dat zichtbaar wordt in de Nederlandse literatuur is het expressionisme.

Een term die je ook in de beeldende kunst tegenkomt. Het expressionisme wordt kenmerkt doordat er sprake is van een uiting van wat er leeft in de kunstenaar, dit in tegenstelling tot het impressionisme waarbij sprake is van het weergeven van indrukken.

In de Nederlandse literatuur kun je twee belangrijke expressionisten onderscheiden: