Over Elsschot (1882-1960) Zeer bekend werden zijn romans Lijmen/Het Been, Kaas, Een Ontgoocheling en Het Dwaallicht.

Er is een zekere verwantschap tussen de schrijvers Nescio en Elsschot. Een belangrijk verschil is wel dat Elsschot meer heeft geschreven dan Nescio, en dat er bij Nescio sprake is van een vaak centraal stellen van de natuurbeleving. Dat laatste ontbreekt volkomen bij Elsschot. (Voorbeeld: aanhef van de novelle Het Tankschip: "Het eeuwige gezeur van de zee werd drukkend, onuitsprekelijk. " Zo’n zin zou bij Nescio ondenkbaar zijn).

Ook is er zeker verwantschap tussen het werk van Elsschot en de verhalen van Simon Carmiggelt. Je zou zelfs kunnen stellen dat Carmiggelt iets van Elsschot heeft geleerd. Bij beide auteurs treft men ironie en soms cynisme aan. Wel is Carmiggelt milder. En uiteraard heeft zijn werk een ander karakter doordat hij zich uitsluitend beperkte tot het genre van het korte verhaal.

Hoewel Elsschot zelf vond dat hij bij geen stroming behoorde (hij zei dat hij nooit romans van anderen las om niet te worden beïnvloed) kunnen we hem toch heel goed indelen bij de groep rondom het tijdschrift Forum, dus de Nieuwe Zakelijkheid. Immers zijn woordgebruik is zakelijk, direct, zonder versieringen. Hij bezigt de gewone spreektaal.

Minder bekend is dat Elsschot in zijn eerste periode gedichten schreef.
Deze gedichten komen nog het dichtst bij de "Parlando"-poezie zoals Du Perron die schreef. Dus de inhoud (en vooral het karakter, de "vent") is in die gedichten belangrijker dan de vorm.

Heel bekend bijvoorbeeld zijn de regels:

"want tussen droom en daad
staan wetten in de weg
en praktische bezwaren"

(uit het gedicht het huwelijk)

Tenslotte volgt hieronder van de hand van Elsschot de aanhef van de roman Kaas. Vooral in dit gedeelte zien we een snijdend cynisme, een opstandigheid tegen het verval en de dood van het menselijk lichaam.

Eindelijk schrijf ik je weer omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke.

Je moet weten dat mijn moeder gestorven is.
Een nare geschiedenis natuurlijk, niet alleen voor haar maar ook voor mijn zusters, die er zich bijna dood aan gewaakt hebben.
Zij was oud, zeer oud. Op een paar jaar na weet ik niet hoe oud zij precies was. Ziek was ze eigenlijk niet, maar grondig versleten.
Mijn oudste zuster, waar ze bij inwoonde, was goed voor haar. Zij weekte haar brood, zorgde voor stoelgang en gaf haar aardappelen te schillen om ze bezig te houden. Zij schilde, schilde, als voor een leger. Wij brachten allemaal onze aardappelen bij mijn zuster en dan kreeg zij die van madame van boven en van een paar buren ook nog, want toen ze eens geprobeerd hadden haar een emmer reeds geschilde aardappelen nog eens te doen overschillen, wegens gebrek aan voorraad, toen had zij ‘t gemerkt en warempel gezegd ‘die zijn al geschild'.
Toen zij niet meer schillen kon, omdat handen en ogen niet goed meer samenwerkten, toen gaf mijn zuster haar wol en kapok te pluizen dat door het beslapen tot harde nopjes verworden was. Het maakte veel stof en moeder zelf was een en al pluis, van kop tot teen.

Zo ging het maar steeds door, bij nacht zowel als bij dag: dommelen, pluizen, dommelen, pluizen. En daar af en toe een glimlach doorheen. God weet tot wie.
Van mijn vader, die pas een jaar of vijf dood was, wist zij niets meer af. Die had nooit bestaan, al hadden zij negen kinderen gehad.
Wanneer ik haar kwam bezoeken sprak ik wel eens over hem om te proberen zodoende haar levensgeesten weer aan te wakkeren.
Ik vroeg haar dan of zij waarachtig Krist niet meer kende, want zo had hij geheten. Zij deed zich vreselijk geweld aan om mij te volgen.
Zij scheen te begrijpen dat zij iets begrijpen moest, kwam voorover in haar zetel en staarde mij aan met een gespannen gezicht en zwellende slaapaders: een uitgaande lamp die dreigt te ontploffen bij wijze van afscheid.
Na een korte tijd doofde de vonk weer uit en dan gaf zij die glimlach af die door merg en been ging. Als ik te lang aandrong werd zij bang.
Neen, het verleden bestond voor haar niet meer. Geen Krist, geen kinderen, alleen nog maar kapok pluizen.

Een ding spookte haar nog door het hoofd, namelijk dat een laatste kleine hypotheek op een van haar huizen nog niet afbetaald was. Wilde zij dat sommetje eerst nog bijeen scharrelen?
Mijn brave zuster sprak over haar, waar zij bij zat, als over iemand die afwezig was: ‘Zij heeft goed gegeten. Zij is erg lastig geweest vandaag.'
Toen zij niet meer pluizen kon zat zij nog een tijdlang met haar blauwe knokkelhanden parallel op haar schoot of urenlang krabbelend aan haar zetel alsof het pluizen nog nawerkte. Zij onderscheidde gisteren van morgen niet meer.
Beide betekenden nog slechts ‘nu niet'. Kwam het doordat haar gezicht verzwakte of doordat zij te allen tijde door kwade geesten bereden werd? In ieder geval wist zij niet meer of het dag of nacht was, stond op als zij liggen moest en sliep als zij had moeten praten.