Een van de meest bewonderde (maar ook verguisde) schrijvers in de periode tussen de beide wereldoorlogen was de essayist Menno ter Braak (1902 - 1940), die in de Gelderse gemeente Eibergen geboren werd. Hij studeerde geschiedenis te Amsterdam, waar hij in contact kwam met de jonge filmer Joris Ivens en met hem en enige andere vrienden ‘De Nederlandsche Filmliga' oprichtte. In een tijd waarin de film door velen als een soort kermisvermaak werd beschouwd, streefde deze liga ernaar dat ook allerlei ‘experimentele ‘films het publiek konden bereiken. Ter Braak zorgde bij de vertoning van deze - nog stomme - films regelmatig voor begeleiding op de piano. In 1928 pleitte hij er in zijn essay ‘Cinema militans' (Strijdbare cinema) voor dat de film als een aparte kunstvorm zou worden erkend.
In 1930 - Ter Braak was intussen leraar geworden - verscheen ‘het Carnaval der burgers', waarvan de titel een eerbewijs was aan de schrijfster Carry van Bruggen, die Ter Braak met haar essay 'Prometheus' sterk had geïnspireerd. In zijn boek liet Ter Braak zien hoe ‘burger' en 'dichter' in onverzoenlijke tegenstelling tegenover elkaar staan: fantasie, vrijheid en scheppingsdrang worden maar al te vaak door onze gereglementeerde samenleving onderdrukt. Aan de andere kant blijkt steeds weer dat de maatschappij niet zonder een zekere ordening kan blijven voortbestaan. Een ander belangrijk boek in deze periode was 'Afscheid van domineesland' (1931), waarin de ideeën van allerlei waarheidsverkondigers geestig op de korrel werden genomen.
Intussen was Ter Braak bevriend geraakt met de schrijver E. du Perron, die een diepgaande invloed op hem heeft uitgeoefend. In tien jaar tijd wisselden zij meer dan twaalfhonderd brieven. (Deze zijn alle uitgegeven in zeven delen bij uitgeverij Van Oorschot). De gevoelsmens Du Perron en de kritische Ter Braak bleken elkaar goed aan te voelen. Samen trokken zij ten strijde tegen allerlei opvattingen in het politieke en literaire leven. Deze samenwerking bereikte een hoogtepunt in de periode dat het tijdschrift ‘Forum’ verscheen.
In dit blad trok Ter Braak in het bijzonder de aandacht door de nadruk die hij legde op de ‘vent', de persoonlijkheid van de kunstenaar. Ter Braak, die door zijn tegenstanders ook wel ‘Menno ter Afbraak’ werd genoemd, werd vooral door zijn bijdragen aan ‘Forum’ bekend als een voorvechter voor het vrije, onafhankelijke denken.

Hieronder de aanhef van een dagboek dat Ter Braak bijhield toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak.

Journaal 1939

Den Haag, 3 September. Dag oorlogsverklaring. Voor het eerst in mijn leven voel ik neiging om een journaal te gaan houden.
ledere lust tot definitief stileren ontbreekt sedert het begin van de chantage met Polen, die Hitler heeft ondernomen. Zelfs geen lust in schrijven; typen is minder "litterair".
Stemming in de afgelopen dagen: wisselend van uur tot uur.
Angst, onverschilligheid, woede, beschaming. Een gevoel alles overheersend: te blijven leven tot Hitler hangt. Dit zonder enig bijgevoel van wraakzucht. Ik haat dat individu niet, ik veracht het niet eens, maar het moet worden uitgeroeid. Daarna kan men verder zien. Mijn enige geloof, tot dusverre volkomen irrationeel: dat zulks gebeuren gaat, hoe dan ook. Als dit geloof gaat ontbreken, is ook de laatste reden om te leven verdwenen.

Gevoel van beschaming, vooral over afgelopen zes jaar. Zoals v L zei: de lafheid van degenen, die het deze zes jaar lang niet gewaagd hebben tegen Hitler in te denken. Alle andere lafheid (angst voor bommen etc. ) acht ik vergeeflijk en normaal; deze lafheid kost Europa bloed. Volslagen gemis aan fantasie bij de gemiddelde man om te begrijpen, dat een land door misdadigers en psychopathen kan worden geregeerd. De man, die aan het bewind is, is een,"heer": oude slavenmentaliteit, de mindere standen erkennen de regeerder als "heer" ook als hij de duidelijkste contra-indicaties vertoont.