Een diep verlangen om de wijde wereld in te trekken, moet de dichter Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936) al vroeg in zich hebben gevoeld. Zijn diepste wens was: naar zee te gaan. Maar zijn vader stond erop dat hij medicijnen zou gaan studeren. Toen hij daarna in Amsterdam deze studie volgde, was zijn kamer verfraaid met een opiumpijp en het houten model van een boot, terwijl hijzelf in een scheepskooi sliep.
Vrienden trakteerde hij op 'schipbreukwijn', die van een gestrand schip afkomstig zou zijn. Zijn medestudenten noemden hem: Slau.
Trouwens: hij vond een compromis tussen zijn toekomstverlangen en wat zijn ouders van hem verwachtten: hij werd scheepsarts.
Over dat zeemansbestaan zal hij dan heel veel, zowel romans, verhalen en gedichten (en zelfs een toneelstuk) schrijven.
Al jong was Slauerhoff begonnen poëzie te schrijven, waarin hij - mede onder invloed van bewonderde Franse dichters als Charles Baudelaire en Tristan Corbiere - zijn afkeer van de geordende maatschappij onder woorden bracht. Nadat hij in het tijdschrift 'Het Getij' een aantal verzen had gepubliceerd, verscheen in 1933 zijn eerste gedichtenbundel, 'Archipel'.

Enige maanden na de afsluiting van zijn artsenstudie greep Slauerhoff de eerste gelegenheid aan om naar zee te gaan. In 1934 vertrok hij als scheepsarts met het stoomschip 'Riouw' naar Nederlands Oost-Indië, maar onderweg werd hij ziek. Een jaar later was hij opnieuw in het Verre Oosten, waar hij in dienst trad van de Java-China-Japan Lijn.

Tijdens zijn zwerftochten in deze periode, waarbij hij vooral geboeid werd door het onmetelijke, geheimzinnige China, schreef hij aan boord honderden gedichten, die later verzameld werden in bundels als 'Eldorado’, ‘Saturnus' en ‘Serenade'. Evenals in zijn eerste bundel ‘Archipel' schreef Slauerhoff hierin over het lot van de gedoemde zwerver, die door zijn driften eindeloos wordt voortgejaagd, maar die nergens zijn geluk kan vinden. Hetzelfde thema van het verlangen dat niet bevredigd kan worden, kort voor in zijn verhalen, die gepubliceerd werden in ‘Het lente-eiland ‘en ‘Schuim En Asch'.

Nadat Slauerhoff ook enige tochten naar Zuid-Amerika had gemaakt, keerde hij naar Nederland terug, waar hij de danseres Darja Collin ontmoette, met wie hij enige maanden later trouwde. Direct daarna vertrok hij opnieuw naar Zuid-Amerika. In deze tijd schreef hij zijn roman 'Het Verboden Rijk’, waarin de zestiende-eeuwse Portugese zeevaarder en schrijver Luis Camoës een van de hoofdpersonen is.
In Slauerhoffs volgende roman, ‘Het Leven Op Aarde' probeert een Noord-Ierse marconist, die ook al was opgetreden in 'Het Verboden Rijk', de westerse beschaving te ontvluchten door volledige rust en vrede te zoeken in China.

Voor een leeslijst zijn enkele verhalen zoals Slauerhoff die uitgaf onder de titel Schuim en Asch heel geschikt. Heel illustratief voor de kijk van Slauerhoff op de samenleving is het volgende gedicht:

Hetzelfde thema is verwerkt in het volgende gedicht:

Toen Slauerhoffs laatste dichtbundel, 'Een eerlijk zeemansgraf' (1936), verscheen, was hijzelf al ernstig ziek. Op 5 oktober 1936 stierf hij, achtendertig jaar oud.

Een van de laatste gedichten uit deze bundel is het volgende: